DAWKOWANIE DOSWIADCZALNO-OBLICZENIOWE METODA PROF. PASZKOWSKIEGO

DAWKOWANIE DOŚWIADCZALNO-OBLICZENIOWE METODĄ PROF. PASZKOWSKIEGO 1. Założenia teoretyczne Metoda doświadczalno-obliczeniowa daje dobre rezultaty, gdyż przewidywana wytrzymałość miarodajna betonu jest bardzo bliska rzeczywistej wytrzymałości; metoda ta jest jednak dość żmudna w zastosowaniu praktycznym. Różnica, między, metodą prof. Paszkowskiego a wagowym sposobem dawkowania polega na założeniu, że beton ułożony w deskowaniu składa się pod względem geometrycznym z dwóch objętości: objętości grubego kruszywa (żwiru) oraz objętości zaprawy, złożonej z pozostałych składników betonu (cementu, wody oraz drobnego kruszywa). Objętość zaprawy w betonie dzieli się na dwie części: jedna część – to suma objętości warstw otulających ziarna żwiru, druga zaś – to wypełnienie próżni między otulonymi zaprawą ziarnami żwiru. Ponadto zakłada się, że ziarna żwiru mają kształt kulisty. Takie założenie odbiega oczywiście od stanu faktycz nego, gdyż ziarna kruszywa mają rozmaite kształty, częstokroć znacznie różniące się od kształtu kuli. Przeprowadzone doświadczenia wykazały jednak, że takie uproszczenia można stosować dla opracowania teorii dawkowania doświadczalno-obliczeniowego; dla betonów żwirowych metoda prof. Paszkowsklego daje lepsze wyniki niż dla betonów tłuczniowych; gdyż założenie kulistości ziarn grubego kruszywa jest bliższe rzeczywistości przy zastosowaniu żwiru. [hasła pokrewne: thermodom, dobredomy, dom pod klucz ]

Powiązane tematy z artykułem: dobredomy dom pod klucz thermodom